ابن حجر رحمه اللَّه در « صواعق » و مير على قوشجى در « شرح تجريد » بدان تصريح نموده‌اند ، و جمعى از اهل حق و ايقان ، و اكابر محدثان مثل امام بخارى ، و مسلم ، و واقدى ، و غير ايشان كه از اعاظم علماء اهل سنت و جماعتند ، و اكابر اصحاب حديث و اخبار خير البرية عليه الصلاة و التحية ، و در طلب احاديث و آثار ، سير بلاد و امصار ، و گشت بلدان و ديار نموده در اين علم شريف باقصى غايت و آخرين پايه كمال و نهايت ارتقا فرموده‌اند بروايت آن حديث لب نگشوده‌اند ، چنانچه شيخ عبد الحق رحمه اللَّه بدان تصريح نموده ، پس دعواى تلقى جميع امت در حديثى كه مطعون سران محدثان ، و غير مروى ثقات ايشان باشد ، باطل است . . . ] الى ان قال : [ و اثبات تواتر با وجود طعن ائمه محدثين و عدول ايشان بس مشكل ] [ 1 ] . اين بزرگ هر چند اين خرافات را از ابن حجر و شيخ عبد الحق أخذ كرده ، چنانچه طعن ابو داود ، و ابو حاتم را حواله به ابن حجر نموده و عدم روايت جمعى از محدثان حواله به عبد الحق كرده ، لكن پر ظاهر است كه در اخفاى حق و ترويج باطل ، گوى مسابقت بر ايشان ربوده ، و در تعصب و تصلب بالاتر از ايشان شتافته ، زيرا كه ابن حجر و عبد الحق قبل ذكر اين قدح صحت حديث شريف بلا ريب ، و كثرت طرق آن ، روايت شانزده صحابى آن را ، و شهادت سى صحابى به آن ، بنابر روايت احمد بن حنبل ، [ 2 ] و صحت و حسن بسيارى از طرق آن هم

--> [ 1 ] نواقض الروافض ص 4 مخطوط فى مكتبة المؤلف بلكهنو . [ 2 ] مرافض الروافض ص 158 دليل دوم از فصل سوم از باب ثالث - مخطوط فى مكتبة المؤلف بلكهنو .